PERRALLA - 113. SI E NDERTOI UJKU SHTEPINE

                                       “SI E NDERTOI UJKU SHTEPINE…”

• • • • Vdi-qa! – belbezoi ujku,duke u dridhur nga ftohti i madh. Atij i kercisnin dhembet sikur po pertypte kocka qengji.

• • • • Edhe une! – mermeriti gushekuqi. I strukur ne nje cep te menjanuar,ai ishte bere sa nje kokerr lajthie nga ftohti.

• • • • Mos u harrofte kjo nate! – renkoi ujku. – Plote dhjete kile kam rene nga pesha.

• • • • Edhe une! – peshperiti gushekuqi.

• • • • Cfare thua keshtu mor bu-da-lla! Ti nuk peshon as sa veshi im!

• • • • Une i mat gjerat me peshoren time o ujk! – ia ktheu gushekuqi.

• • • • Ohuuu,kot lodh gojen me ty…!

Bisha shtrengoi forte dhembet qe i kercisnin. Shkembinjte te hyrja e shpelles ku vareshin akuj te gjate e te mprehte,i ngjanin nofullave te nje egersire te panjohur. Duke fishkellyer si e marre,era e forte hidhte brenda topa te vegjel debore. Ujkut dhe gushekuqit i dukej sikur ajo 

nate nuk do te mbaronte kurre…

• • • • Vdi-qa! – u ankua perseri ujku.

• • • • Edhe une! – thirri dhe gushekuqi me ze te larte e te holle.

• • • • Hesht! – u pergjigj ujku.

• • • • Pse me bertet?! – tha gushekuqi. – Cfare ke me mua?!

• • • • Kur ankohesh ti,kam fto-hte me shume…!

Si per inat te ujkut,era e forte i hodhi ujkut ne fytyre nje top bore. Bishes iu ngriten qimet perpjete si te iriqit. 

Pak nga inati dhe pak nga e keqja,ujku tha:

• • • • Sa te vije vera do te ndertoj nje shtepi te ngroh-te qe ta kem per-gjith-mo-ne. Dhe kur te fishkelleje era si po ben tani,do i them: Plac ne vend…!

Nga cepi i vogel ku ndodhej gushekuqi,u degjua nje e qeshur.

• • • • Si te qe-shet ne kete ftohte,more budalla?! – u xhindos ujku.

• • • • Ti me bere te qesh, – i tha gushekuqi.  – Kur te vije koha e veres,as qe do te vije ndermend per te bere shtepi,do e kesh harruar.

• • • • Per ko-ken e kelysheve te mi,do te ndertoj nje shte-pi qe nuk do ta kete asnje ketu mbi mal! Te gjitha ka-fshet do te pelcasin nga inati…

• • • • Posi,posi me ate mendje ec ti! – tha me ze te ulet zogu,duke futur koken nen flatra.

Edhe bisha ne ate moment mbylli syte. Sapo e zuri gjumi,pa ne enderr nje tufe qengjash qe blegerinin dhe kullosnin ne kodrat e jeshile. 

Dimri kaloi dhe bari i ri u rrit. Livadhet u mbushen perseri me tufa qengjash. Rrezet e ngrohta te diellit e shkrine deboren edhe nga majat me te larta te maleve. Dhe keshtu,kafshet e harruan ngricen e dimrit dhe urine.

Ditet iknin pa u ndier sepse kur kalon mire nuk mendon per te keqen. Rrezet e ngrohta te diellit dhe kerkimi i ushqimit nuk e linin ujkun te vriste mendjen qe koha po kalonte dhe per shume gjera te tjera. Ajo ngrice e vitit te shkuar ishte harruar prej tij…

Ndersa rrinte shtrire mbi bar gjithe kenaqesi dhe shijonte rrezet e ngrohta te diellit,mbi degen 

e nje peme ndaloi nje zog i vogel dhe i thote:

• • • • O ujk,po nxihen manaferrat!

• • • • Te nxihen sa te duan, – tha ujku. – Une nuk i ha manaferrat!

• • • • U nxi ngjyra e manaferres dhe po vjen dimri te pragu i deres, – i tha zogu. – Ku e ke shtepine se kam shume deshire ta shikoj si e ke bere?

• • • • Per cfare shtepie e ke fjalen? – u pergjigj ujku,pa kthyer as koken.

• • • • Per shtepine qe premtove se do ndertoje pra… A te kujtohet ajo nata e dimrit qe kaluam bashke,ne te cilen per pak ngrime nga i ftohti?

• • • • Aha,ti qenke gushekuqi! – i tha ujku. – Me kujtohet ajo nate.

• • • • Atehere ti u betove se do te ndertoje nje shtepi qe do e kishin zili te gjithe.

• • • • Ja shtepia ime, – tha ujku duke imituar muret me putrat e ngritura larte. Futi bishtin ne mesin e tyre,e mbante larte vetes dhe tha: – Ja,tani i vura catine!