PERRALLA - 95. GJILPERA

 “GJILPERA”

Na ishte nje here nje gjilpere e trashe. Por kjo gjilpere ishte shume mendjemadhe dhe e mbante veten si te holle nga ato te makinave qepese. 

Sa here qe gishtat e kapnin ajo ankohej dhe nje dite i tha gishtave:

• • • • Kini kujdes se do te thyhem,uhh cfare pune e ndyre!

Dhe me te vertete nuk zgjati shume dhe gjilpera u thye. “Tani kjo nuk ben me!” – thane gishtat dhe menjehere vendosen ta hedhin. Por gjellebersja i vuri nje dyll te koka e thyer dhe me te mbertheu shallin e saj. 

• • • • Tani u bera karfice! – tha gjilpera me ze te larte. – Une gjithmone e kam ditur qe do ze nje pozite te larte qe te gjithe te me kene zili. 

Dhe ia filloi me te qeshur me vete. Te gjithe ata qe e degjuan u cuditen,sepse kurre s’kishin degjuar qe gjilpera te qeshte me ze te larte. Ajo rrinte mberthyer ne shall dhe hidhte syte sa andej-kendej dhe i dukej sikur po shetiste me karroce. 

• • • • Me lejoni t’iu pyes zonje…mos jeni gje e florinjte? – i tha gjilpera nje karfice qe kishte fqinje ate prane. – Me dukeni shume e bukur…vetem se koken e keni pak te vogel. Jane te rralla ato qe e kane koken te madhe prej dylli,sic e kam une!

Gjilpera e ngriti aq shume koken duke u mburrur,sa menjehere rreshqiti nga shalli dhe ra drejte e ne rreke,ku gjelleberesja po derdhte ujin e eneve.

• • • • Sa mire,tani do nisem ne lundrim! – tha perseri gjilpera duke u mburrur. – Vetem se kam frike mos bie ne fund te ujit. 

Dhe me te vertete ne fund ra. 

• • • • Ah e mjera une sa e holle qe jam! Kjo bote nuk eshte per mua! – foli gjilpera dhe psheretiu ne fund te rrekese. – Po s’duhet ta humb toruan,une ia di vleren vetes.

Dhe u ngrit perseri ne kembe. Asaj i dukej sikur cdo gje e kishte ne dore. Ne siperfaqen e ujit,mbi koken e saj,lundronin shume lloje sendesh; ashkla druri,fije bari,copa gazetash te vjetra e shume gjera te tjera…

Por gjilperes i dukej sikur ata po shisnin mend dhe e mbanin hunden perpjete,dhe thoshte:

• • • • Te gjithe e mbajne hunden larte,vetem une rri e qete! Une ia di vleren vetes prandaj. 

Dhe ate cast,prane saj ra nje send i ndritshem. Ai ishte vetem nje cope xhami.

• • • • Moj shoqe, – i tha gjilpera. – une jam karfice,po ti cfare je…mos je brilant?

• • • • Me duket se po, – iu pergjigj xhami.

Dhe keshtu filluan te bisedojne. Te dy e quanin veten thesar te cmueshem,ndersa per sendet e 

tjera thoshin se e mbajne hunden larte dhe shesin mend.

Nje dite prej ditesh,gjilpera i tregoi xhamit historine e vet. I tha se jetonte ne kutine e je vajze dhe ajo ishte gjelleberese. Duart e saj kishin pese gishta por ishin mendjemedhenj.

• • • • Po pse ishin mendjemedhenj,mos ndriconin keshtu si une? – e pyeti xhami.

• • • • Jo moj moter, – u pergjigj gjilpera. – Gishtat ishin pese vellezer dhe rrinin gjithmone ne radhe. Vetem njeri prej tyre me emrin I Madhi rrinte jashte radhes. Ai perkulej ne dush kur nderonte dhe jo ne tresh si vellezerit e tjere. Por ky shiste mend me shume nga te tjeret se thoshte qe po ta prisnin,njeriu nuk vlente me per sherbim ushtarak. Vellane e dyte e quanin Treguesi. Ky i fuste hundet kudo dhe mbahej sikur dinte cdo gje. Kur gjelleberesja shkruante leter,ai e shtypte lapsin nga larte. Vellane e trete e quanin I Mesmi,ai e kishte koken me te gjate dhe i shikonte te tjeret nga larte. I katerti me emrin I Unazes,mbante ne brez nje unaze te bukur. Kurse te fundit,me te voglin,e therrisnin Dembel. Sepse nuk bente asgje dhe krenohej me shume nga te tjeret. Dhe per faj te tyre une rashe ne rreke…

• • • • Mos u deshpero se tani rrime bashke dhe shndrisim gjithe boten, – i tha xhami.

Ate cast dikush derdhi nje kove me uje dhe rryma e mori xhamin me vete.

Dhe keshtu gjilpera vazhdoi te jetoje vetem ne fund te rrekese duke menduar vetem per veten e saj. “Une si duket kam lindur nga rrezja e diellit,prandaj jam kaq e holle”.

Nje dite prane rrekese erdhen nja dy femije dhe erdhen te kerkojne gozhda te vjetra dhe gjera te tjera ne balte. 

• • • • Ooo! – bertiti papritur njeri prej femijeve,sepse shpoi kemben me gjilpere. 

• • • • Shiko cfare sendi gjeta, – tha femija dhe e kapi ne dore gjilperen.

• • • • Une nuk jam send por princeshe, – i tha gjilpera me zemerim.

Por asnjeri nga femijet nuk i degjoi te bertiturat e saj. Gjilpera ishte bere si mos me keq. Koka prej dylli i kishte rene,trupi i ishte nxire sterre. Por gjilperes i pelqente me shume vetja tani se i dukej sikur ishte veshur me fustan te zi.

• • • • Shiko…po lundron nje levozhge vese! – tha njeri nga femijet.

Dy shoket e futen ne levozhgen e vezes dhe e leshuan perseri ne rrekene e ujit. 

“Sa mire qe shkon e zeza me te bardhen, – mendoi me vete gjilpera. – Tani do te me shohin me mire dhe te gjithe do me kene zili! Vetem se kam frike mos me ze deti nga dallget! Ato nuk i duroj dot,kam frike se mos thyhem! Jam shume e holle dhe shume delikate!”

Po gjilpera perseri nuk u thye dhe deti nuk e zuri. 

“Me sa duket nuk me ze deti, – mendoi perseri. – Sa mire eshte kur e ke stomakun te hekurt,nuk te ze asnje semundje dhe nuk vdes kurre. Tani une e ndjej veten shume mire. Sa me i holle te jesh,aq me i forte dhe me i qendrueshem behesh.”

Krrak! Ia beri levozhga e vezes. Mbi te kishte kaluar rrota e nje karroce. 

• • • • O e mjera une, – bertiti gjilpera. – Tani do te semurem. Rrota qenka shume e rende! Nuk 

• • • • e duroj dot! Nuk e duroj! Do thyhem!

Por gjilpera perseri nuk u thye. Karroca kaloi dhe gjilpera ngeli perseri ne rruge.