PERRALLA - 55. KOKERRMELI

                                                          “KOKERRMELI”

Na ishin nje here dy pleq qe nuk kishin as djale e as vajze,dhe dite per dite i luteshin zotit qe t’i falte nje femije. Edhe pas shume kohesh ata linden nje femije te vogel,ishte i vogel sa nje kokerr mel,prandaj ata e quajten Kokerrmeli.

Edhe pse ishte aq i vogel sa mezi dukej,prinderit e donin shume Kokerrmelin sepse ishte femije i degjueshem dhe i bindej per gjithcka qe ata thoshin.

Nje dite,e ema i thote Kokerrmelit:

• • O bir,shko e coi buken babait qe po punon ne are.

Kokerrmeli e mori buken dhe humbi brenda ne kusi,e mori dhe po kercente,cup-cup,dukej sikur po ecte kusia vete dhe jo sikur po e terhiqte njeri.

Ate dite i ati kishte dale per te leruar aren dhe kur pa te birin qe po vinte,e mori menjehere ne krahe dhe e mbyti me puthje.

• • Baba, – i tha Kokerrmeli, – a ta kap une nje here parmenden e te leroj token?

• • Je te per i vogel mor bir, – i thote i ati, – dhe nuk mundesh.

Por Kokerrmeli iu qep mbrapa dhe nuk e linte rehat,dhe kur po afrohej darka,iu desh ta linte.

Kur i ati u ul te hante buke,Kokerrmeli hipi mbi parmende e nisi t’i bertiste qeve. Por njeri nga qete i ra Kokerrmeli ne shpine me bisht dhe e mbuloi.

Pasi mbaroi buken,i ati u ngrit dhe i thirri te birit,por sado qe u mundua as nuk e pa e as nuk ia degjoi zerin qofte edhe nje here te vetme. E kerkoi sa e kerkoi dhe u largua me hidherim.

U kthye ne shtepi dhe qau hallin me plaken edhe ate nate nuk mbyllen syte. 

Ne erresiren e mesnates,kaluan nga ara e plakut dy udhetare. Kokerrmeli i degjoi dhe bertiti:

• • Kujdes se mos me shkelni! Kujdes se mos me shkelni!

Udhetaret i tremben heren e pare,por pasi e degjuan edhe nja dy-tre here te tjera,e pyeten:

• • Ku je ti qe therret keshtu?

• • Ketu,ketu te kembet tuaja, – u pergjigj Kokerrmeli, – a te vij edhe une me ju?

• • Me ne? E cfare te besh ti me ne? A do te na bindesh per cdo gje qe te themi?

• • Pooo! Gjithcka qe me thoni ju kam per te bere, – u thote Kokerrmeli. 

Atehere udhetaret e moren me vete dhe i thane te shkonte ne shtepi e te merrte nje ka.

Kokerrmeli shkoi ne stallen e shtepise se tij dhe bertiti me te madhe:

• • O i zoti i shtepise,te marr kuqojin apo larojin?

• • Kush na paska hyre ne stalle? – e pyet plaku plaken.

Shkuan te dy ne stalle dhe kerkuan gjithandej,por nuk pane asnje se Kokerrmeli ishte fshehur ne veshin e kaut. Atehere plaku me plaken u ngjiten larte e Kokerrmeli bertiti perseri:

• • O i zoti i shtepise,te marr kuqojin apo larojin?

Edhe plaku per ta hequr qafe,i thote:

• • Merr larojin,larojin!

Edhe Kokerrmeli mori larojin e ua coi udhetareve. Ata e ndane dhe donin t’i jepnin pjesen me te mire,por Kokerrmeli mori vetem plencin.

Nderkohe qe Kokerrmeli ishte duke pare plencin,erdhi nje ujk dhe hengri me gjithe plenc. Kokerrmeli shkoi e u struk ne dhembet e ujkut. Qe nga ajo dite e me pas ujku nuk hengri me asgje sepse sa here shkonte te kapte ndonje gjah,Kokerrmeli dilte para gojes dhe i lajmeronte qe po afrohej ujku. 

Ujku u be kocke e lekure dhe nje dite prej ditesh e kapen barinjte dhe e vrane. Pastaj Kokerrmeli doli duke qeshur dhe u kthye ne shtepi.