PERRALLA - 130. MBRETERESHE EVANGJELIA

                                             “MBRETERESHE EVANGJELIA”

Nje here e nje kohe, na ishin dy vellezer, Arturo dhe Matiani. Arturo  ishte vellai i madh dhe Matiani ishte vellai i vogel. Nje dite prej ditesh, kur te dy vellezerit po shetisnin neper rrugicat e fshatit, Arturo takoi Evangjelien. Arturo u dashurua marrezisht me bukuroshen Evangjelie, mirepo edhe Evagjelia e pelqeu Arturon se ishte djale i pashem. Arturo me pas vendosi te shkonte te shtepia e Evagjalies per te takuar prinderit e saj dhe t’u kerkonte atyre doren e Evagjelies per grua… dhe ashtu beri. Me pas ata u martuan bashke.
Ne shtepine e Artuos dhe Matianit, gjendja ekonomike ishte shume e rende dhe nuk kishin as buke te hanin. Keshtu nje dite prej ditesh vellai i madh Arturo, vendosi te iki ne kurbet. Ai u largua duke i premtuar gruas se tij se nje dite do kthehej serish prane saj, dhe ajo te mos e harronte se ai e donte shume. Evangjelia e donte shume Arturon dhe i tha se do e priste.
Nderkohe, pas pak kohesh, vellai i Arturos, Matiani, ne bindjen e plot te tij se vellait te vet do t’i ndodhte dicka e keqe ne kurbet dhe nuk do kthehej me, i kerkon Evagjelies te martohej me te mirepo Evagjelia nuk pranoi se e donte shume Arturon dhe i kishte dhene fjalen se do e priste ate deri ne vdekje. Keshtu Matiani u nevrikos dhe e rrahu shume Evagjelien dhe e groposi te gjalle ne nje varr me gure dhe iku ne shtepi.
Pas pak, aty prane varrit, kalon nje Bej hipur ne nje kal te bardhe. Ne nje cast ai po degjonte disa renkime sikur vinin nga larg. Zbret nga kali dhe po degjonte me vemendje, kur u afrua tek varri me gure, kuptoi se renkimet po vinin prej aty. E zbuloi varrin dhe aty gjeti Evangjelien e bukur qe e kishte varrosur te gjalle i kunati i saj i keq, Matiani. Ajo i tregon historine atij se, si i kunati i saj ia kishte punuar. Ajo iu lut Beut qe ta merrte me vete dhe ta largonte nga aty, se ne shtepine e saj nuk kthehej dot serish.
Pasi vajten ne shtepine e Beut,ai i tha Evangjelise se ajo duhej te punonte qe te rrinte aty dhe e beri sherbetoren e shtepise. Evangjelina u gezua qe Beu e mbajti ne shtepi dhe i dha edhe pune. Beu ishte i martuar dhe kishte nje djale. Por ne shtepine e tij ai kishte punesuar edhe nje hamall, i cili merrej me blegtorine dhe bujqesine ne shtepine e Beut. Beu dhe e gruaja e tij ishin shume te kenaqur qe kishin nje sherbetore si Evangjelia, ajo u bente te gjitha punet e 

shtepise dhe ishte shume e sjellshme. Ata e moren shume perzemer Evangjelien… edhe

Evangjelia ishte shume e kenaqur qe punonte ne nje familje te mire.
Nje dite prej ditesh, hamalli shkon per dru ne pyll, kur ai kthehet nga pylli me mushken me dru, i therret Evangjelines per ta ndihmuar ate qe te shkarkonin mushken me dru dhe Evangelia e ndihmon. Ai nisi perdite qe te kerkonte ndihmen e Evangjelines. Nje dite hamalli i thote Evangjelisr se kishte rene ne dashuri me te dhe i kerkon qe te martohen. Por Evangjelia nuk pranoi dhe ajo i thote se ishte e martuar dhe se do priste burrin e saj Arturon. Hamalli u merzit shume me Evangjelinen dhe vendosi qe te hakmerrej ndaj saj. Mirepo ai e dinte se te zotet e shtepise e kishin shume perzemer dhe nuk po gjente dot nje menyre se si te hakmerrej ndaj saj. Nje nate hamalli, priti deri vone sa fjeten te gjithe, merr nje thike edhe therr te birin e Beut, me pas ai shkon dhe e vendos thiken poshte jastekut te Evangjelise. Kur zgjohen ne mengjes Beu me gruan e tij shkuan tek dhoma e djalit dhe e gjejne te vdekur. Hamalli duke qare i thote Beut dhe gruas se tij se, ai kishte pare Evangjelien me nje thike ne dore dhe i con ata tek dhoma e Evangjelise dhe ngre jastekun ku kishte fshehur thiken. Evangjelina u tmerrua kur u zgjua papritmas dhe shikon hamallin me thiken me gjak ne dore. Hamalli i bertet Evangjelise duke i thene:
– Te pashe qe e vrave ti djalin e Beut, trego te verteten!
Por Evangjelia nuk po kuptonte asgje! Kurse Beu i thote:
– Une te shpetova jeten, te dhashe gjithcka, ushqim, pune, strehe per te fjetur dhe ti me vrave djalin!
Beu i jep rrogen dhe e largon sepse nuk kishte fakte qe e kishte vrare ajo. 

Pasi u largua nga Beu, ajo mberrin ne nje qytet, ku sheshi i ishte mbushur plot me njerez. Ajo pyet aty, perse ishin mbledhur kaq shume njerez? Njerezit i tregojn se ishte nje i varfer qe i kishte 50 lek borxh mbretit dhe nuk kishte t’ia kthente dhe keshtu mbreti kishte vendosur ta varte ate ne litar. Evangjelina i afrohet nje ushtari dhe i thote atij se po te paguante ajo borxhin e njeriut te varfer, a do ta linin te gjalle? Ushtari nderkohe i thote mbretit se ishte nje grua qe donte te paguante borxhin ne kembim te jetes se njeriut te varfer qe do e varnin dhe mbreti bie dakort. Kur ushtaret e zgidhen nga litari njeriun e varfer, ai i pyeti ata se, kush ishte ai person qe i shpetoi jeten. Ajo ishte larguar qe aty dhe ai e ndjek deri te bregu i nje lumi. Por kur arriti,ajo kishte hipur ne nje varke dhe po largohej.
Me pas Evangjelina mberriti ne disa ara me lule. Ajo ndertoi nje barake dhe bente ilace me lule. Mbreti i atij vendi vuante nga semundje dhe kur ia thane Evangjelies cfare semundje 

ishte,ajo mblodhi lulet dhe beri ilacin e duhur per mbretin.
Ne kete kohe, kthehet ne shtepi Arturo qe kishte qene ne kurbet. Ai gjen vetem te vellain Matianin,i cili e genjen te vellain dhe i thote se Evangjelina kishte vdekur nga deshperimi qe Arturo ishte largur.
Nje dite mbreti i asaj zone vdes dhe si trashegimtare le Evangjelien, gruan e bukur dhe zemermire qe e shpetoi nga nje semundje e pasherueshme.
Evangjelia u be mbretereshe.
Arturo nuk e dinte qe Evangjelia u be mbretereshe dhe shkoi t’i kerkonte ndihme mbretit per te kerkuar gruan e tij sepse zbuloi qe vellai e kishte genjyer dhe ajo ishte akoma gjalle. Por kur shkoi para mbretit ngeli i habitur,ne fron ishte ulur gruaja qe ai kishte dashur dhe donte akoma me shume ne bote. Dhe keshtu,Arturo u be mbret dhe Evangjelina mbretereshe dhe jetuan te lumtur pergjithmone…!