PERRALLA - 83. DY TRENDAFILAT

                                                     “DY TRENDAFILAT”

Diku thelle ne mes te pyllit,ne nje kasolle te varfer jetonte nje grua me dy vajzat e saj. Perpara kasolles kishin nje kopesht te bukur ku rriteshin dy trendafila te cuditshem. Njeri i kishte petalet e bardha dhe tjetri te kuqe. Dhe gruaja i kishte vajzat e bukura si keta dy trendafilat. Njeren e quanin Lulebardha kurse tjetren Lulekuqe. Te dyja vajzat ishin punetore e te zgjuara.

Vajzat e donin shume njera-tjetren dhe sa here dilnin nga shtepia rrinin gjithmone kapur per dore. Edhe e ema i kishte thene qe ta donin gjithmone nera-tjetren.

Vajzat shonin shpesh ne pyll dhe asnje nga kafshet nuk i bente keq. 

Lulebardha e Lulekuqja e mbanin kasollen e tyre shume te paster. Kishe qejf ta shikoje.

Ne vere kur e ema flinte,Lulekuqja i vinte ne shtrat nje buqete me lule,nje lule te kuqe e nje te bardhe. Kurse ne dimer,Lulebardha ndizte zjarrin dhe afroheshin te treja ne oxhak.

Nje here kur ato po rrinin sebashku,trokiti dera. E ema tha:

• • Shko hape Lulekuqe! Duhet te jete ndonje udhetar qe kerkon strehe.

Lulekuqja e hapi deren por ne vend te nje njeriu i doli para nje ari. 

Lulekuqja u tremb shume dhe Lulebardha u fut poshte krevatit,por ariu foli dhe tha:

• • Mos u trembni! Ngriva nga ftohti dhe dua te ngrohem pak.

E ema i qesoi duke i thene se ariu ishte i mire dhe nuk do i bente gje. Pastaj vogelushet u afruan,moren furcen dhe i hoqen boren qe ariu kishte ne shpine. 

Vajzat u miqesuan shume me ariun sa ate nate e mbajten ne shtepi. Dhe qe nga ajo mbremje,ariu shkonte cdo dite ne kasollen e tyre dhe ato nuk flinin gjume pa pare ariun.

Por ne pranvere ariu i tha Lulebardhes se do largohej. Ajo e pyeti ku do shkonte dhe ai i tha:

• • Do shkoj ne pyll te ruaj thesaret e mi nga xhuxhet e keqij. Ne dimer toka ngrin dhe ata nuk i gjejne dot,por tani qe toka zbutet ata germojne gjithandej dhe i gjejne. 

Asaj i erdhi shume keq qe ariu do largohej por s’kishte cfare te bente. Dhe keshtu ariu u largua me nxitim dhe humbi mes trungjeve te pemeve ne pyll. 

Nje dite e ema i dergoi vajzat ne pyll qe te mblidhnin dru. Aty pane nje trung te rrezuar dhe nje xhuxh qe i kishte ngecur mjekra ne mesin e trungut. Kur ai shikon vajzat,i thote:

• • C’me rrini e shikoni ashtu?! Nuk e shikoni c’me ka ndodhur?!

Vajzat e pyeten se cfare i kishte ndodhur dhe ai i tregoi se kishte dale per te prere disa dru por kishte rreshkitur dhe mjekra i kishte ngecur ne mesin e trungut. Vajzat u munduan ta nxirrnin qe aty por ishte e pamundur. Atehere Lulekuqja tha se do shkonte te therriste njerezit e tjere por xhuxhi nuk donte qe te vinin te tjere se kishte frike mos e vrisnin. dhe pastaj Lulebardha nxori gersheret edhe i preu mjekren.

Sapo e ndjeu veten te lire,xhuxhi rrembeu thesin e tij plote me gure te cmuar qe e kishte fshehur poshte rrenjeve te pemes,e hodhi ne kurriz dhe u largua duke mermeritur:

• • Ju marrte dreqi! Me prete mjekren e bukur! Ua tregoj une juve…!

Nje here tjeter vajzat shkuan per peshk te liqeni. Ne breg pane dicka qe po perpelitej si karkalec. Vajzat e pane qe ishte xhuxhi dhe kujtuan se donte te hidhej ne uje,por ai i tha:

• • Une nuk jam budalla,nuk e shikoni qe ky peshk i mallkuar po me terheq per te me mbytur? 

Vajzat pane se fija e grepit ishte mbeshtjelle rreth mjekres se xhuxhit dhe peshku e terhiqte por nuk po e hidhte dot ne uje. Vajzat e kapen xhuxhin dhe u mundua ta lironin por ishte e kote. Dhe nuk mbeti gje tjeter vetem t’i prisnin mjekren,por sa i pa xhuxhi i bertiti:

• • C’beni keshtu moj budallaqe?! Nuk u mjaftuat qe ma prete nje here,por doni te me shemtoni fare? Si t’i dal njerezve te mi para syve?

Pastaj rrembeu thesin dhe u largua pa thene asnje fjale. 

Pas disa ditesh e ema i dergoi vajzat ne qytet per te blere fije,gjilpera,penj e shirita. Mbi koken e tyre fluturonte nje shqiponje e madhe. Pastaj u leshua si shigjete mbi nje gur te madh. dhe kur shikojne vajzat,shqiponja kishte kapur xhuxhin. Vogelushet zemermira u kapen pas kembeve te xhuxhit dhe e mbajten forte deri sa shqiponja e leshoi prene. Kur xhuxhi e mori veten,filloi t’i ankohej vajzave:

• • Nuk tregoheshit dot me te kujdesshme! Me griset kostumin. Vajza te liga!

Pastaj rrembeu thesin dhe u fut midis shkembinjve ne strofken e tij dhe vogelushet vazhduan rrugen. Pasi kryen porosine qe i kishte dhene e ema,po ktheheshin per ne shtepi. Ne lendine gjeten perseri xhuxhin plakush,i cili nuk e priste qe ne ate ore te kalonte njeri andej dhe kishte lene guret e cmuar ne mes te rruges,te cilet shkelqenin si rrezet e diellit. Vajzat u shtangen.

• • C’me rrini ashtu gojehapur?! – thirri xhuxhi.

Nga zemerimi fytyra e tij e zbehte u be e kuqe si spec. U be gati t’i shante por ate cast u degjua nje ulerime dhe nga pylli doli ariu. Xhuxhi kerceu nga frika por nuk arriti te futej dot ne vrimen e tij se ariu i preu rrugen. Xhuxhit i dridhej i gjithe trupi dhe nga frika i tha:

• • Mos me ha! Do te jap te gjithe keta xhevahire! Trupi im i vogel nuk te ngop dot ty,ha me mire keto dy vajzat qe te mbushesh barkun.

Ariu e goditi me puter ate krijese te keqe dhe e la te vdekur ne vend. 

Vogelushet ia mbathen me vrap por ariu i thirri:

• • Lulebardhe! Lulekuqe! Mos kini frike! Prisni se do vij dhe une me ju!

Vogelushet ia njohen zerin ariut qe vinte cdo nate ne shtepine e tyre dhe ndaluan. Papritur ariut i ra lekura nga trupi dhe para syve te tyre u shfaq nje djalosh i bukur dhe me veshje ari. 

Ai i shte i biri i mbretit dhe i tha vajzave:

• • Xhuxhi i lig qe rrembeu xhevahiret e mi me ktheu ne ari. Keshtu u enda neper pyll deri tani,dhe tani e ai vdiq une u ktheva perseri ne njeri. 

Pas disa vjetesh Lulebardha u martua me djalin qe ishte kthyer ne ari ndersa Lulekuqja u martua me vellain e tij. 

E ema e tyre jetoi edhe per shume vjet e qete dhe e lumtur me vajzat e saj. 

Te dy trendafilat i mbolli poshte dritares se shtepise. Cdo vit ata leshonin gonxhe te mrekullueshme me arome te kendshme.